irleşik Kafkas Dernekleri Federasyonundan uğradıkları “soykırım”ı anlatan bir faks aldım. Bugün sizlere bu fakstan bazı bölümleri aktarmak istiyorum:
“141 yıl önce Rusya’nın Kafkasya’da askerî hâkimiyeti tesis etmesinden sonra 21 Mayıs zafer günü olarak kutlanmaya başlandı. Kafkasya’da meydana getirilen sürgün şartlarının sonucunda göçe zorlanan 1.5 milyon insanın yarısına yakını çeşitli sebeblerle hayatını kaybetti.
Üzerinde Kafkasyalıların yaşadığı bir coğrafyada mutlak hâkimiyet sağlayamayacağını çok iyi değerlendiren Rusya yetkilileri çeşitli bahanelerle Kafkas halklarını yok etmek için soykırım planlarını zaman zaman uygulamaya koymaktadır.
Bu cümleden
olarak;
21
Mayıs 1864 sürgününde 1.5 milyon kişi yurdundan sürülmüş ve bunun yarısına
yakını hastalık, açlık ve kötü hayat şartlarından hayatını kaybetmiştir.
3 Kasım 1943 sürgününde 120.000 Karaçay-Balkar Kazakistan ve Kırgız step ve bozkırlarına sürülmüş ve 50.000 kişi hayatını kaybetmiştir.
23 Şubat 1944 tarihinde 700.000 Çeçen-İnguş yurtlarından edilmiş ve bunlardan 200.000’i Çeçenistan’a geri dönebilmiştir.
Kırım
Tatarlarının 18. asırda başlayan sürgün ve soykırımı daha o yıllarda 1.5 milyon
kişinin yurdundan edilmesine sürgün, açlık ve hastalık nedeniyle birçoğunun
ölümüne sebeb olmuştur.
Soykırım uygulamaları devam etmiş 18 Mayıs 1944 tarihinde 423.100 kişi bir gecede Sibirya steplerine sürülmüş bunların 200.000’i yolculuk sırasında ölmüştür.
Aradan bunca yıl geçmesine rağmen 1990 yılında 260.000 kişi Kırım’a ancak dönebilmiştir. Tatarlar vatanlarında %10 azınlık durumuna düşmüştür. Bu uygulamalar yıllarca dünya kamuoyunun bilgisinden gizlenmiştir.
Eğer bu yapılanlar insanlığa karşı işlenmiş bir soykırım suçu değilse neden yıllarca insanlık âleminin bilgisinden saklanmıştır? Bu yetmiyormuş gibi 10 yıldır Çeçenistan’da uygulanan insanlık dışı uygulamalarla 250.000’den fazla insan hayatını kaybetmiştir. Bunun 100.000’e yakını çocuktur. Bir neslin geleceği yok edilmiştir. Bunun adı hiç tartışmasız soykırım- Jenosit’tir.
Birleşmiş Milletler tarafından 1968 yılında yayınlanmış olan ve tüm üye ülkelerce kabul edilmiş (Savaş ve insanlık suçlarının zaman aşımına uğramayacağına dair sözleşmesinin hükümleri de, bir insanlık suçu olan soykırımın mutlaka cezalandırılmasını zorunlu kılmaktadır.)
Rusya’nın önceki uygulamalarını da dikkate alarak son 5 yıl içinde Rus ordularının zavallı ve yoksul bir durumda olan Çeçen halkının sistematik bir biçimde yok edilmesi tarihi süreç içinde açık bir soykırım olarak ilan edilmelidir. Bu uluslararası hukukun gereğidir.
Kafkas soykırımının önce kabul edilmesi ve daha sonra ilan edilmesi ile yeni bir süreç başlatılmalı ve Rusya’ya karşı cezalandırıcı hukuk mekanizmaları çalıştırılmalıdır. Soykırım kararının gereği olarak, çeşitli yaptırımların ve tazminatların gündeme getirilmesi, Kafkasya’daki soykırım ile yaralanmış olan uluslararası hukuk vicdanının onarılması açısından yararlı olacaktır.
Kafkasyalılar ile onların dostu olduğunu söyleyenler, asırlardır Kafkasya’da süren soykırımı dünyanın gündemine getirmekte biraz geç kaldılar.
Kafkasya’dan
sürülen 1.5 milyon insanın yarısının yok olmasına neden olan büyük sürgünün yıl
dönümü olan 21 Mayıs tarihini “Sürgün ve
Soykırım Günü” olarak ilan edip bunu bütün dünyaya anlatmalıyız.”
