Dilnâme

Dilnâme

(Medeniyet)i atıp, getirince “uygar”ı,
“Saygın” olmak isteyen,
kaybetti (i’tibâr)ı.

(Mecbûrî) “zorunlu”ymuş, (mesele) ise “sorun”,
Tercümanla
konuşur oldu, dedeyle torun.

“Olanak”la saldırıp, yok
ettiler (imkân)ı,
(Hâtırayı) kaldırıp, sonra yazdılar “anı”.

(Fedakârlık) ölünce,
“özveriler”
beslendi.
(Eser)leri yıkanlar, “yapıt”larda
üslendi.

(Seviyeli) kimseler, hep “düzeysiz”
sayıldı,
(Kanâat) öldürüldü, sonra “kanı”
yayıldı.

“Özgürlük” heveslisi, (hürriyeti)
katletti.
“İnsancıl”lar çoğaldı, (insanlık) elden
gitti.

“Ulusal tin” sarınca, (millî rûh)u
derinden,
Kaybetti, lisânımız, o asîl cevherinden.

Daha ne ifâdeler, yok oldu birer
birer,
Dili istilâ etti, iğreti
kelimeler.

Lisan bir binâ ise, yapı taşı
kelime,
Her bir taş eksildikçe, dökülür lime
lime.

Dîni, tarihi seven, basiretli her
kişi,
Önem verir lisana, hafife almaz
işi.

Mâziyi günümüze bağlayan köprüdür
dil,
Dili bozmak isteyen, neye düşman iyi
bil!

Asıl maksat dîne ve tarihe
saldırmaktır,
Yazılmış eserleri, raflara
kaldırmaktır.

Böylece yavaş yavaş, lisanımız
bozulur.
Nesil cahil yetişir, ilim irfan
kaybolur.