Canım Kerkük
| Aman Kerkük ne efsunkâr diyârsın Beni günden güne aşkla yakarsın Nere gitsem kulen kal'an unutmam Bize şanlı selefden yadigârsın. Yakılmışsın yıkılmışsın asılmış Yine yâda gönül vermez nigârsın Baş eğmezsin edânîye cesursun Değil şimdi, ezelden sen kibarsın. Hamiyyet meslekinde şöhretin çok Din uğrunda şehîdâna mezârsın Fuzûlî'yin denir sensin diyârı Gazel horyat bilen bir bestekârsın. Dağın cennet, taşın dür, toprağın zer, Hevâ su bakımından sâzdârsın Asırlardır zaman bakmaz yüzüge (yüzüne) Gamından melûl olmuş nâbekârsın. Senin nâkâmlığın ilden değildir Sebeb oldur müzâd rüzgârsın Tavattun etmek ister sende zâir O denlü hoş-meşreb neş'edârsın. |
O denlü ehl-i himmet ehl-i gayret O denlü muhterem nâmuskârsın Sana gadr eylemiş yoldan azanlar Tarîk-ı Hak seven bir şahriyârsın. Bükülmezsin mesâib depremiyle Adûdan kaçmayan bir şehrüvârsın Üzülme hecrden Allah kerîmdir Yarın belki aradığın bularsın. Yaman efkâra düşsün koyma oğlun Vatanperverdelikte pîşdârsın Sana meftûn sana meczûb deliyem Gözümde yok peri sen sâde varsın. Yaman avcı tuzağından uzağ ol Ovan ceylân yatağı lâlezârsın Elin çekme bu "Mazlûm"un başından Fedân olmuş ona sen tâcdârsın. Sana nisbetle bulmuş kadr ü kıymet Nere gitse ona sen itibârsın. |